دیدگاه مسیحیت این مورد را می‌توان در این سه لغت خلاصه کرد: همجنس بازی گناه است! تمام فرقه‌های اصلی مسیحیت چنین موضعی دارند. در اعتقادنامه کلیسای کاتولیک رم آمده است: «اعمال همجنس‌گرایانه خلافِ قانون طبیعت است و به هیچ وجه نمی‌توان چنین اعمالی را پذیرفت.» دیدگاه کلیسای ارتدوکس نیز به همین اندازه صریح است: «کلیسای ارتدوکس قویاً از موضع آن گروه از مسیحیانی که همجنس‌گرایی را عملی مخرب و گناه‌آلود می‌دانند حمایت می‌کند.» موضع کلیساهای پروتستان نظیر انجیلی‌ و باپتیست (یا کلیسای تعمیدی) نیز کاملاً روشن است. به‌عنوان مثال اعتقادنامه کلیسای انجیلی چنین می‌گوید: «همجنس‌گرایی با اراده خدا برای بشر منافات دارد... اعمال همجنس‌گرایانه گناه است.» کلیساهای جماعت ربانی نیز که بزرگترین فرقه پنطیکاستی و چهارمین فرقه بزرگ مسیحی در جهان هستند معتقدند که: «همجنس‌‌بازی گناه نسبت به خدا و نسبت به نوع بشر است.» اگرچه کلیسای انگلیکن در غرب تا اندازه‌ای نسبت به این موضوع سازش کرده است، اما دیدگاه کلی کلیسای انگلیکن کماکان این است که: «این کلیسا همجنس‌بازی را به‌عنوان آنچه با کتاب‌مقدس مغایرت دارد رد می‌کند.»

چنین موضعی نه تنها در حال حاضر دیدگاه رسمی تمامی فرقه‌های اصلی مسیحیت است، بلکه موضع کلیسا در تمام طول تاریخ نیز بوده است. پدران کلیسا همگی همجنس‌گرایی را محکوم کرده‌اند، و ترتولیان در این باره گفته است: «همجنس‌بازی بیش از هر گناه جنسی دیگری قانون طبیعت را نقض می‌کند.» پدران کلیسا به‌ویژه بر ضد سوءاستفاده جنسی مردان از پسربچه‌ها سخن می‌گفتند. توماس آکویناس که او را برجسته‌ترین استاد قرون وسطی می‌دانند چنین عملی را «شرارتی نفسانی، حیوانی و وحشیانه» خوانده است. لواط یا رابطه جنسی مرد با مرد نیز به همین شدت تقبیح شده است. اصلاح‌گرایان برجسته نهضت پروتستان نظیر لوتر، کالوین و زوینگلی همگی در محکومیتِ همجنس‌بازی سخن گفته‌اند، و مبشرین معروفی چون جان وسلی، جورج ویت‌فیلد، مودی و بیلی‌گراهام نیز همین موضع را اتخاذ کرده‌اند.

کلیسا به‌طور مستمر به‌مدت ۲۰۰۰ سال چنین دیدگاهی داشته است، به سه دلیل: چنین عملی خلاف کتاب‌مقدس، خلاف قانون طبیعت و خلافِ نظام خانواده است.

کتاب‌مقدس: همجنس‌‌گرایی هم در عهدجدید و هم در عهدعتیق محکوم شده است. فصلِ نوزده کتاب پیدایش داستان شهوترانیِ اهالی سدوم را بیان می‌کند که خانه لوط را محاصره کردند تا به مردانی که میهمان او بودند تجاوز کنند. آنان به لوط گفتند: «آن دو مرد که امشب به نزد تو درآمدند کجا هستند؟ آنها را نزد ما بیرون آور تا ایشان را بشناسیم» (پیدایش ۱۹:۵). با توجه به اینکه خدا بر اهالی این شهر آتش و گوگرد فرستاد، اکثر خوانندگان چنین نتیجه می‌گیرند که امیال همجنس‌گرایانه مردم این شهر بود که باعث شد کاسه غضب خدا سرانجام لبریز شود و آنان را اینگونه مجازات کند. در کتاب لاویان باب‌های ۱۸ و ۲۰ می‌خوانیم: «با ذکور مثل زن جماع مکن، زیرا که این فجور است» (لاویان ۱۸:۲۲). همجنس‌گرایی در عهدجدید نیز صریحاً نکوهش شده است (اول تیموتائوس ۱:۱۰؛ اول قرنتیان ۶:۹-۱۰؛ یهودا ۱:۷). این عمل در رومیان باب ۱ نشانه‌ای است از اینکه چطور خدا گنهکاران را در شهوات‌شان به حال خود واگذارده است: «پس خدا نیز ایشان را در شهواتی شرم‌آور به حال خود واگذاشت. حتی زنان‌شان روابط غیرطبیعی را جایگزین روابط طبیعی کردند. به همین سان مردان نیز از روابط طبیعی با زنان دست کشیده، در آتش شهوت نسبت به یکدیگر سوختند. مرد با مرد مرتکب اعمال شرم‌آور شده، مکافات در خور انحراف‌شان را در خود یافتند» (رومیان ۱:۲۶-۲۷)

قانون طبیعت: و اما عمدتاً الهی‌دانان کلیسای کاتولیک رم در رد همجنس‌گرایی علاوه بر استناد به قانون کتاب‌مقدس، به قانون طبیعت نیز استناد ‌کرده‌اند. همجنس‌گرایی به دو دلیل خلاف قانون طبیعت است: نخست آنکه اکثر مردم به‌طور غریزی رابطه با جنس موافق را نامعمول و مشمئزکننده می‌دانند - درست همانطور که ارتباط جنسی انسان با حیوان عملی نامعمول و مشمئزکننده محسوب می‌شود. به همین خاطر است که آکویناس همجنس‌گرایی را عملی حیوانی توصیف می‌‌کند. دلیل دوم این است که بدن انسان به‌طور طبیعی برای رابطه جنسی با جنس مخالف آفریده شده است - رابطه‌ای که به تولید حیات می‌انجامد. به همین جهت کلیسا از دیرباز همجنس‌گرایی را نه تنها خلاف کتاب‌مقدس، بلکه عملی خلاف قانون طبیعت نیز دانسته است.

نظام خانواده: و سرانجام باید به ترتیب و مشیّت الهی برای نظام خانواده اشاره کرد که بر آنچه در فصل دوم کتاب پیدایش آمده است مبتنی است: خدا در اولین نهاد خانواده یک زن (و نه یک مرد) را به‌عنوان مونسی برای آدم می‌آفریند، و به مرد دستور می‌دهد که والدین خود را ترک کرده، به همسرش بپیوندد و با او یک تن گردد، و سرِ خانواده‌ای جدید باشد. همین دستور در فصل نوزده متی توسط عیسی مسیح نیز تکرار ‌شده است. به همین جهت کلیسا همواره بر این موضوع تأکید داشته که خانواده عبارت است از مرد و زنی که با هم ازدواج می‌کنند، و نیز فرزندان آنها. به همین خاطر است که کلیسای کاتولیک رم ازدواج را یکی از هفت راز مقدس کلیسایی (Sacrament) می‌داند و برای آن ارزشی فوق‌طبیعی قائل است، زیرا از طریق نهاد خانواده است که فرزندان به‌طور طبیعی به دنیا می‌آیند و با ایمان آوردن به مسیح جزو خانواده خدا می‌گردند. همجنس‌گرایی بنا به ماهیتِ خود لزوماً خارج از این ترتیب الهی برای نظام خانواده قرار می‌گیرد، و به‌عنوان شقّ متضادی قد علم می‌کند که از دید کلیسا لاجرم به سلامت جامعه صدمه می‌زند.

تا آغاز انقلاب جنسی در دهه ۱۹۶۰، علاوه بر تمام فرقه‌های مهم مسیحیت، کشورهای مسیحی نیز در خصوص همجنس‌گرایی چنین موضع واحدی در پیش گرفته بودند. به‌عنوان مثال همجنس‌گرایی تا سال ۱۹۶۷ در انگلیس غیرقانونی بود. این کار در کشورهای اروپایی نظیر آلمان تا دهه ۱۹۷۰ غیرقانونی بود، و تا همین اواخر در اکثر کشورهای کاتولیکیِ آمریکای لاتین نیز پیگرد قانونی داشت. اما در پیِ رد ارزش‌های مسیحی در غرب در دوران پس از جنگ جهانی دوم، و به‌ویژه ردِ این موضع مسیحیت که روابط جنسی تنها در چارچوب ازدواج مجاز است، همجنس‌گرایان تلاش گسترده‌ای را برای برخوردار شدن از حقوق مساوی با افراد غیر همجنس‌گرا آغاز نمودند.

همانطور که اشاره شد، تمام فرقه‌های مسیحی بجز دستۀ کوچکی در خصوص مسئله همجنس‌گرایی به تعلیم کتاب‌مقدس و کلیسا وفادار مانده‌اند. با این حال برخی از اجتماع های انگلیکن در غرب، و نیز برخی از گروه های متدیستِ لیبرال که کتاب‌مقدس را الهامی از جانب روح‌القدس نمی‌دانند، کوشیده‌اند با مخدوش کردن دیدگاه سنتیِ کتاب‌مقدس و کلیسا در مورد همجنس‌گرایی، نشان دهند که کتاب‌مقدس با این موضوع مخالف نیست. البته توجیهات این دسته از بدعت کاران بجز اقلیتی کوچک، از جانب اکثر مسیحیان جهان رد شده است، و آن گروه هایی که کوشیده‌اند همجنس‌گرایی را توجیه کنند به ‌شدت دچار شکاف و چنددستگی شده‌اند، از طرفی تمام کلیساهایی همجنس گرایی را خلاف کتاب مقدس میدانند ، رشد کرده‌‌ و شاهد بیداری و پویایی عظیمی بوده‌اند. بنابراین در مقابل بخش بسیار کوچکی از کلیسا که دیدگاه سنتی مسیحیت در مورد همجنس‌گرایی را زیر سؤال برده است، مسیحیان جهان در مجموع چنین عملی را گناه می‌دانند.

اگرچه کتاب مقدس به ‌صراحت در محکومیتِ همجنس‌گرایی سخن می‌گوید، اما عیسی مسیح ،همجنس‌گرایان را همچون هر گناهکار دیگری دوست دارد و آنان را با آغوش باز می‌پذیرد. دیدگاه مسیحیت همواره محکوم کردن گناهِ همجنس‌بازی، اما پذیرش فرد همجنس‌گرا جهت توبه و نجات بوده است. همجنس‌گرایی گرچه گناه بزرگی است، اما خارج از حیطۀ قدرت خون عیسی مسیح نیست. اگر فرد همجنس‌گرا از این گناه و از تمام دیگر گناهان خود توبه کند و عیسی مسیح را به‌عنوان خداوند زندگی خود بپذیرد، طبیعی است که تمام گناهانش آمرزیده خواهد شد. پاک شدن از تمامی گناهان البته امکان‌پذیر است، اما خون مسیح نمی‌تواند گناهی را که اعتراف نشده است پاک کند. اشتباه کسانی نیز که وانمود می‌کنند طرفدار حقوق همجنس‌گرایان هستند و گناه‌شان را قابل ‌قبول جلوه می‌دهند دقیقاً همین است: اینگونه افراد باعث می‌شوند همجنس‌گرایان نیازی به آمدن نزد مسیح احساس نکنند و از تجربه پاک شدن از گناه محروم بمانند. حال آنکه تعداد بیشماری از افراد معتاد، الکلی، قمارباز، زناکار و همجنس‌‌باز شهادت می‌دهند، روح‌القدس به‌مراتب قوی‌تر است.

بنابراین دیدگاه مسیحیت در مورد مسئله همجنس‌گرایی کاملاً روشن است: این کار عملی است گناه‌آلود. اما عیسی مسیح قادر است این گناه را به‌طور کامل با خون خود بشوید و او را آزاد کند ، و شخص را بسوی زندگی‌ای پاک تحت هدایت روح‌القدس رهنمون شود. وظیفه مسیحیان این است که محبت مسیح را با افراد همجنس‌گرا در میان بگذارند و آنان را به توبه تشویق کنند. زیرا مگر نه اینکه، افراد بیمارند که به طبیب اعظم نیاز دارند؟ آری، عیسی مسیح به‌خاطر همجنس‌گرایان نیز بر روی صلیب رفت.

برگرفته از کلمه (با تغییرات اعمال شده توسط زوج شاد)

در همین رابطه توصیه میکنیم سرگذشت جیمز پارکر را بخوانید.
از عزیزانی که در این زمینه نیاز به دعا دارند، دعوت می نماییم درخواست دعای خود را از این قسمت درج نمایید تا ما و دیگر مسیحیان در نام عیسی مسیح با شما هم دعا شویم.