سرگذشت یک زن مسیحی:

از زمانی که در کشمکش با تمایلات جنسی ام  قرار گرفتم اولین اطلاعی که به من داده شد این بود که خودارضائی گناه است. از آنجایی که خودم را یک مسیحی معتقد می دانستم تصمیم گرفتم خود را از آنچه در حقیقت نیاز بدنم بود آزاد کنم. مبارزه را شروع کردم با تمام راه کارهایی که پیشنهاد شده بود( خواندن کلام، روزه گرفتن، دعا کردن، مشغول کردن خودم و ... ). اما با وجود تمام تلاشهایم وبکاربردن تمام راه کارها مجبور می شدم با خودارضایی ، خود را از فشار جنسی که تمام فکرم را مشغول خود می کرد آزاد کنم. در طی دو سال تمام  کار من توبه از یک گناه تکراری شده بود و زمانی هم که بعد از شکست همیشگی ام با احساس شرم و گناه به حضورخدا می رفتم آنقدر با گریه از خداوند می خواستم مرا ببخشد که فردای آن روز را با سردرد شروع می کردم. دیگر از خودم بدم آمده بود و خود را شخص ضعیف النفسی می دیدم با خودم گفتم یا از این گناه آزاد خواهم شد و یا به جنهم خواهم رفت. تصمیم جدی تری گرفتم، دعاها و روزه گرفتن هایم را بیشتر کردم، طوریکه می توان گفت ریاضت دادن به خود را شروع کردم. تا چند هفته حتی گاهی تا یک ماه فقط نان و آب می خوردم طوری شده بود که در طول روز توانایی راه رفتن را هم دیگر نداشتم، با این وجود برای پاسخ ندادم به نیازم چاره را در این می دیدم که بیرون از خانه بروم و یا به هر شکلی خود را از تنهایی بیرون بیاورم تا مجبور نشوم کاری انجام دهم. در همین دوران بود که توانستم تا چندین بار به نیاز جنسی ام پاسخ ندهم و حتی با گذشت زمان متوجه شدم این نیاز در من کم رنگ تر شده و من خود را به پیروزی نزدیک می دیدم تا اینکه پس از یک سال مبارزه شدید و پی در پی به این مرحله رسیدم که در طی شش ماه من حتی یک بار هم در خودم نیاز جنسی احساس نکردم. من گمان می کردم به پیروزی دست یافته ام و احساس غرور می کردم و خود را شخص مقدس تری احساس میکردم و از همان زمان تصمیم گرفتم به هر شخصی که می دانستم به نوعی با این موضوع دست و پنجه نرم می کند این اطمینان را بدهم که اگر بخواهد می تواند از این به اصطلاح گناه آزاد شود، البته که گفتن آیاتی از کلام خدا ( غلاطیان 5: 16، ... ) را هم فراموش نمی کردم چون مقدس نمایی مرا بیشتر می کرد. من به عنوان شخص پیروز میدان خود را موفق ترین می دانستم و این پیروزی را با اطرافیان در میان می گذاشتم و از این موضوع بسیار خوشحال بودم تا زمانی که ازدواج کردم.

با اینکه به عنوان یک نو عروس مایل به برقراری رابطه جنسی بودم ولی نمیتوانستم از رابطه جنسی لذت کافی ببرم و بعد از مدت زمانی کوتاه رابطه جنسی برای من تبدیل به یک امر خسته کننده درد آورشده بود. از همان زمان بود که برای من این سوال پیش آمد که با توجه به اینکه شنیده بودم لذت بردن خانمها در حین رابطه جنسی به مراتب بیشتر از مردها می باشد چرا من نمی توانم چنین لذتی را تجربه کنم؟

موضوع را با همسرم در میان گذاشتم و برای بر طرف کردن مشکلمان به دکتر مراجعه کردیم. هنگامی که به سوالات پزشک پاسخ می دادم برای پزشک بسیار تعجب آور بود زمانی که می گفتم: " در دستگاه تناسلی ام هیچ نوع تحریکی احساس نمیکنم". از همان جا بود که متوجه شدم عامل اصلی بوجود آورنده این مشکل، متوقف کردن خواسته دستگاه تناسلی ام قبل از ازدواج بوده و تلاشهای چند ساله من در پی بدست آوردن آن پیروزی دروغین باعث شده تا دستگاه تناسلی من مثل هر عضو سالم بدن که اگر از آن استفاده نشود از کار می افتد، از کار بیافتد و از حالت طبیعی خود خارج شده و حالت بیمارگونه بگیرد. با دعا کردن و گرفتن دارویی از پزشک که در ابتدا می توانست کمکی برای من باشد و همچنین کمکهای بی نظیر همسرم و صبرو تحمل او درمان را شروع کردم.

من از گناه خود یعنی لطمه زدن به بدنی که تمام اعضای آن هدیه خداوند است توبه کردم و به لطف خداوند و محبتهای بسیار همسرم امروز توانسته ام  نیمی از راه را برای رسیدن به سلامتی کامل جنسی طی کنم اما اکنون فقط میتوانم بگویم کاش زودتر میدانستم خودارضائی گناه نیست امروزبیشترازآن ناراحتم که هنوز اشخاصی می باشد که بدون داشتن اطلاع صحیح علمی و همچنین داشتن علم کافی از کتاب مقدس چنین تعلیمی می دهند که ثمر آن برای من چیزی جز گذراندن دوران نوجوانی ام با حس گناه و سپری کردن زندگی زناشوی ام با دستگاه تناسلی لطمه خورده نداشته است.

به امید روزی که خداوند چشمان آن دسته از عزیزان را که نداسته درحال لطمه زدن به روح و جسم فرزندان خدا می باشند باز کرده تا از گناه خود توبه کنند.
مطلب پیشنهادی: چرا خودارضایی گناه نیست؟
استشهار جلق استمناء خوارضایی